Van t weekend ben ik naar Semuc Champey geweest, samen met nog zo´n 20 andere studenten hier, allemaal van de school waar ik Spaans krijg.  In de lonely planet staat dat er mensen zijn die dit het mooiste stukje Guatemala vinden, dus dat beloofde wat. Mooi was het in ieder geval wel. Ik houd van de jungle! Semuc Champey is een soort van natuurlijk meer, maar is erg mooi in de jungle gelegen en het heeft een mooie blauwgroene kleur. Ik houd dus van de jungle, maar ik houd niet van gladde paadjes enzo, die daar natuurlijk in groten getale zijn. De reis vanaf Antigua naar Semuc duurt zo’n 8 uur, dus we moesten al op vrijdag weg om daar te komen. Die nacht verbleven we in een hotel en de volgende dag gingen we verder. Ik ben kampioen geworden in het vroege opstaan, ben nu gewend om elke dag om ongeveer 6.15 op te staan. In Semuc zelf, gingen we een soort junglepad op naar boven. M’n conditie is op de proef gesteld, maar eenmaal boven was er een prachtig uitzicht over het meertje. Het was de reis in ieder geval waard. De reis zelf was trouwens ook geweldig, met mooie wolkenpartijen, veel bergen en vulkanen enzovoort. We gingen omhoog, dus mooie uitzichten waren er ook. Geweldig om te zien! Langs de kanten van de straten lopen vaak mensen waarvan je denkt: "Waar komen die in godsnaam vandaan??", aangezien er dan in de wijde omgeving geen huis te bekennen is.

Na Semuc zijn we nog naar grotten geweest. De grotten op zich waren niet zo spectaculair, maar er leven heel veel vleermuizen in die grotten. Toen het donker werd, vlogen al die vleermuizen uit, het waren er werkelijk wel een paar duizend. Ze vliegen dan rakelings over je hoofd, dankzij hun goede sensor. Prachtig gezicht. Die avond bleven we in een soort hostel. Iedereen ging vroeg naar bed, want we hadden echt ongelooflijk veel gelopen, gezwommen en gekeken. De volgende dag was het alweer tijd voor onze terugtocht, onderweg zijn nog naar het Biotopo de Quetzal geweest. De quetzal is de munteenheid én de nationale vogel van Guatemala. Geen quetzal gezien, maar wel gehoord, haha. Ik was zo stom om slippers aan te doen. Ik had het gevraagd aan de gids en die zei: "Sí, no es un problema". Wel dus, ongeveer op de helft van de tocht naar boven waren mn slippers kaduuk. Gelukkig had een ander meisje nog slippers mee, pfff. We kwamen ongeveer om 18u s avonds thuis en zijn nog met een groep wezen eten in de Pollo Campero, das een soort nationale Mac Donalds maar dan met kip.

Entonces mn Spaanse lessen. Ik lach erg veel met mn lerares Spaans, Mirian. Meestal is dat omdat ik weer iets geks zeg. Ik heb bijvoorbeeld al gezegd dat ik me wil omkleden in de straat. Ik zei per ongeluk cambiar ipv caminar. Zoiets gebeurt meestal aan het einde van de middag omdat ik dan best moe ben! Ze ligt dan in een deuk en ik ook, want ik heb dan meteen door dat ik iets heel raars zeg. Wanneer ik iets fout doe roept ze heel hard: Nooooooooooooo, Brendaaaaaaaaaaaaaa en ik sla vervolgens m’n handen voor mn ogen en ik zeg maar dat ik moe ben…. Dit was het even voor vandaag, ik moet nu eten. Volgende keer hoop ik wat foto´s erop te zetten, maar ik heb hier zo weinig tijd voor dat het er niet van komt.

Liefs!